05/03/’10
Gisteren heb ik ’s avonds de taxibrommer genomen om het filmavondje dat bij Anne en Emke doorging, bij te wonen. Eerst hebben we spaghetti gegeten . Dat was echt ongelofelijk lekker! En daarna hebben één triestige film, waarvan ik me de naam niet meer herinner gezien en Hitch. Het was echt heel gezellig.
Na het korte nachtje dat daarop volgde, zijn we allemaal samen begonnen aan de beklimming van le mont Bapit. Het was een vermoeiende, maar ook heel boeiende uitstap. Onze gids vertelde af en toe welke planten er groeide en liet ons proeven van Guave, een soort fruit met een gele schil en dat qua smaak heel hard lijkt op passiefvrucht. Echt lekker!
Onze eerst stop (na ongeveer 3 uur lopen) was een enorme krater, waarin een groot meer lag. De gids vertelde ons de mythe over dit gigantische meer, die rondgaat bij de lokale bevolking. Volgens deze zouden er geesten in de krater wonen, en als je een steen erin probeert te gooien, zal deze nooit het wateroppervlak kunnen raken. De geesten van het meer zouden dit met hun bovenaardse tegenhouden. Toen we zelf enkele stenen raapten en de krater ingooiden, bleek dat de afstand n we ons en het meer gewoon te groot was. Hierdoor kan de steen nooit in de buurt van het meer geraken. Spijtig genoeg zijn we er niet helemaal in geslaagd om de mythe te ontkrachtigen.
Na een kleine maaltijd, stapten we door naar de hoogste piek van de mont. Het was geen gemakkelijk parcours, maar het was zeker de moeite waard. Het uitzicht was duizelingwekkend. Vanaf deze top konden we zelfs Foumban zien liggen, dat op ongeveer 40 km van Baigom ligt.
06/03/’10
Deze morgen vroeg opgestaan om samen met Erik en Tresor naar het voetbalveld te stappen. Daar hebben we samen met andere jongeren uit de buurt een intensieve voetbalwedstrijd gespeeld, tot als enkele grote brulapen het veld kwamen opeisen. Toen zijn we gewoon maar naar huis gestapt.
Op dit moment zit ik voor een bord met ‘bouilli’. De locals eten dit blijkbaar als ontbijt. Als ik dit behanglijmachtig goedje beter bekijk weet ik niet zo goed of ik dit wel wil eten. Gelukkig red Erik me en stelt voor om beignets te komen om samen met de bouilli op te eten.
In de namiddag ben ik tot bij Els gereden en hebben we de hele tijd braaf aan ons eindwerk gewerkt8 Zelf vind ik dat we heel goed vooruit zijn gegaan.
’s Avonds zijn Tresor en Vanessa me komen halen om de hoeveelheid van de ingrediënten voor de cakes die we morgen gaan bakken, te controleren. De cakes zijn bedoeld voor de verjaardag van Abby (hun pleegzusje), dat maandag plaatsvindt.
Na het controleren van de ingrediënten, nestelen we ons in de zetels om de film ‘Kirikou’ te kijken. Spijtig genoeg bleek de dvd stuk te zijn en met de belofte dat Tresor morgen een nieuwe dvd zal kopen, hebben we dan maar naar de Ninja Turtles gekeken. Wat een nostalgie!
Na deze vermoeiende dag, besluit ik om mijn ecologische zaklamp uit te knippen en over te gaan naar een welverdiende nachtrust. Slaapwel allemaal!
07/03/’10
’S morgens ben ik met de andere vrijwilligers naar de markt gegaan om samen alle benodigdheden voor de bbq van deze avond te kopen.
Ze waren me komen halen bij Bernadette thuis waar ik bezig was met het uitvoeren van de goocheltruc met het koordje van Annelies chirotrui. Tresor heeft me daarna een nieuwe truc aangeleerd. Als ik terug in België ben kan ik die dan voor iedereen, die hem zien wil, demonsteren.
Na het bezoekje aan de markt zijn we naar Bernadettes huis teruggestapt. Daar hebben we, onder de deskunige begeleiding van Vanessa, cake gebakken voor de verjaardag van abby. Het is echt een hele belevenis. Eerst wordt het eiwit met de hand losgeklopt en alle ingrediënten worden in een andere kom zorgvuldig gemengd. Daarna wordt het deeg in een met olie ingesmeerde bakvorm gegoten. Omdat er geen oven is (hij is stuk), wordt de cake in een grote kookpot op het houtvuurtje geplaatst. Op het deksel wordt ook gloeiend houtskool gelegd, zodat de pot goed warm wordt. Tot mijn verbazing komt de cake na 3 kwartier, perfect opgekomen uit de deegvorm. Ik ben echt verbaasd dat het zo gemakkelijk is om een cake op een houtvuurtje te bakken.
Het hele koken gebeurd op de grond, voor het huisje van Bernadette. Het is de eerste keer dat ik taart op straat bak!
08/03/’10
Wat een hels nachtje, veroorzaakt door enorme kevers die in het Ashia-huis rondvliegen. Ze waren in de kamer waar Els en ik sliepen binnengedrongen en maakten ongelofelijk veel lawaai. Gewapend met een sandaal sloeg ik er enkele dood, maar eentje had zich in ons bed weten te nestelen. Omdat we allebei dachten dat alle kevers uitgeschakeld waren, kropen we in ons bed. Net toen we op het punt stonden om in te slapen, begon Els te schreeuwen. De kever had zich net onder Els weten te wringen. Paniek! Ik knipte snel een zaklamp aan en toen Els snel rechtstond zag ik dat er daar inderdaad een dikke kever lekker zat rond te ploeteren. Ik mikte hem van het bed af en sloeg hem met een welgemikte slag dood. Brrrr, wat een griezelbeesten.
Na het ontbijt ben ik samen met de andere vrijwilligers, in een veel te krappe afrikaanse jurk naar Foumbot gereden om de ceremonie van de dag van de vrouw bij te wonen. Eerst hebben we zeker een uur in de vlakke zon moeten staan om naar slechtgeacteerde toneelstukjes te kijken. Daarna moesten we nog een half uur wachten voordat we eindelijk konden defileren. Dat viel dan wel tegen toen we merkten dat we maar 100 m ver in 3 rijen naast elkaar moesten paraderen. Ik had er echt veel meer van verwacht.
Het verjaardagsfeestje van Abby (vandaag wordt ze 5) dat erop volgde was wel heel erg leuk. Ze had zich uitgedorst met een mooi jurkje en een bijpassend vestje. Eerst aten we spaghetti met kip en tomatensaus en daarna mocht de jarige 5 kaarsjes uitblazen op de cake die we de dag voordien hadden gebakken. Na een stukje cake, mocht Abby haar pakjes openen. Van ons kreeg ze een tekenboek met kleurpotloden en een videospelletje. Ze was in de wolken met al deze fijne cadeautjes. Daarna werd de salontafel weggehaald, om plaats te maken om te kunnen dansen. Het was echt heel fijn!
Om de dag af te sluiten werden we door Joshua uitgenodigd om bij hem thuis te eten. Omdat het de dag van de vrouw was, had hij samen met Arnoud voor ons gekookt. Een leuke afsluiter voor een goedgevulde dag.
09/03/’10
Wat een frustrerende namiddag. Vandaag had ik eindelijk de kans om naar het internetcafé te gaan. Maar die rotcomputers werkten zo slecht dat ik enkel mijn mailtjes heb kunnen lezen. Telkens als ik een mailtje aan het opstellen was, viel de computer gewoon uit. Heel frustrerend omdat ik weet dat sommigen onder jullie elke dag jullie mail openen in de hoop dat er een mailtje van mij tussenstaat en vooral omdat het al langer dan een week geleden is dat ik op het internet kon. Morgen ga ik het gevecht met de computers terug aan, in de hoop dat het ditmaal wel lukt.
10/03/’10
De directeur van Good Foundation Foumbot vertelde me daarjuist dat het morgen en overmorgen pedagogische studiedag is. Ik stond versteld toen ik dit hoorde. Ik had helemaal niet verwacht dat ze dat hier ook zouden doen. Daarnaast vertelde hij ook dat er plaats was voor discussie achteraf en dat er in de namiddag workshops zijn. Ik ben echt heel benieuwd!
11/03/’10
’s Ochtends vertrok ik samen met de directeur en Estella (mijn mentor)naar een schootje iets buiten Foumbot, waar de pedagogische studiedag plaats zou vinden. Leerkrachten en directeurs uit verschillende scholen uit de buurt verzameleden zich er om de studiedag bij te wonen.
Deze punten vormden het programma voor vandaag:
- Rechten en plichten van de leerkracht.
- Ethische en morele verplichtingen van de leerkracht.
- De plaats van de leerling in het leerproces.
- De nieuwe evaluatie methode.
- Collectieve promotie.
Ik was aangenaam verrast door de principes en didactische methodes die er werden voorgelegd. Deze sluiten erg aan bij wat er ons geleerd wordt op de hogeschool. Op een gegeven moment werd er zelf naar het Montessori en Freinet onderwijs verwezen. Alleen heb ik het gevoel dat mijn scholl dit alles niet echt opvolgt.
Enkele leuke weetjes:
- Bij het puntje over de rechten van de leerkracht kwam aan bod dat elke leerkracht, wanneer hij/ zij sterft recht heeft op een gratis doodskist en ook het vervoer van het lijk naar het geboortedorp zou geregeld worden.
- Het zou ongeveer 3 maanden duren om een zwangerschapsverlof aan te kunnen vragen. De papieren worden via de directeur naar de inspecteur gestuurd (dit zou één maand in beslag nemen), daarna stuurt deze een positief of negatief antwoord terug (duurt 2 maanden)
- Tijdens de uitleg gaat een leerkracht, dat haar kindje heeft meegenomen, gewoon de vuile pamper van haar kind verversen. Echt een grappig zicht. Gelukkig zit ze niet te dicht in mijn buurt!
- Volgens de uitleg van de inspecteur zou het bij de wet verboden zijn om kinderen op school te slagen.
12/03/’10
Echt een heel interessante, maar lange dag achter de rug! Samen met Estella en Jeanette (de vrouw van de directeur) heb ik de provinciale bijeenkomst voor leerkrachten van het kleuteronderwijs bijgewoond.
Eerst waren er twee lezingen over de rechten en de plichten van de leerkracht en leerling. Dit deel was iets minder boeiend, vooral omdat ik deze uitleg gisteren al had gehoord.
Daarna werd het veel leuker. De groep werd in 4 kleinere groepjes opgedeeld (we zaten wel nog steeds met zo’n 100 mensen in één groep). Elke groep moest dan een bepaald atelier volgen. De 4 ateliers waren:
- Organisatie van verschillende hoeken in de kleuterklas (lees: hoekenwerk in de kleuterklas)
- De nieuwe evaluatiemethode
- Ludieke activiteiten in de kleuterklas.
- Didactisch materiaal maken aan de hand van lokale hulpmiddelen.
Ik had geluk en zat in het 4de atelier. De uitleg, gegeven door een leerkracht, was niet zo interessant. Maar daarna moesten we in groepjes zelf didactisch materiaal maken . De uitwisseling van ideetjes tussen de verschillende groepen was erg boeiend.
Daarna volgde een bespreking van de verschillende ateliers zodat iedereen duidelijk wist wat de andere ateliers juist inhielden.
Toen het atelier over het hoekenwerk in de kleuterklas aan bod kwam, keek mijn mentor erg geboeid. Ik vertelde haar dat deze werkvorm in Belgische scholen vaak gebruikt wordt en vroeg haar of ze zin had om dit samen met mij eens uit te proberen in haar klas. Ik was erg blij toen ze instemde! Daarna hebben we samen besloten dat we hiermee na de paasvakantie zullen starten. De uren na e pauze, wanneer de kinderen normaal rusten (veel kinderen hebben dan nog juist te veel energie over om te rusten) zouden we dan veranderen in hoekenwerk. Ik hoop dat deze werkvorm bij haar zal aanslagen, zodat ze hem zal blijven gebruiken. Ik ben echt blij dat ik deze studiedag heb bijgewoond, ik heb het gevoel dat hierdoor de uitwisseling op mijn school veel intenser zal worden.
13/03/’10
Recept om couscous te maken.
Ingrediënten.
- Meel gemaakt van droge maïs en maniok.
- Water
Bereidingswijze.
- Meng een deel van het meel met een beetje water in een kleine kom en roer tot er geen brokjes meer overblijven.
- Breng een pan, gevuld met water aan de kook.
- Als het water eenmaal aan het koken is, giet dan het meel-mengsel erdoorheen.
- Laat even koken, voeg dan de rest van het meel toe en roer tot je een stevige brij hebt.
- De couscous is klaar! Smakelijk eten! (liefst niet zonder een stevig gekruide saus eten).
Recept om légumes te maken (wordt samen met couscous gegeten).
Ingrediënten.
- Niet geroosterde pindanoten
- Water
- Pompoenbladeren
- Pepers voor de smaak
Bereidingswijze.
- Snij de pompoenbladeren in kleine reepjes.
- Breng een pan, gevuld met water, de pompoenbladeren en pepers aan de kook.
- Haal, na 15 minuten sudderen, de pan van het vuur en giet het water weg. Zodat enkel de gekookte pompoenbladeren en pepers over zijn.
- Plet de gekookte pompenbladeren en pepers met behulp van een vijzel.
- Laat de pinda’s weken in water.
- Plet daarna de pinda’s tot je een witachtige brij over hebt.
- Breng deze brij op een gematigd vuur aan de kook en voeg daarna de geplette pompoenbladeren en een bouillonblokje toe.
- Laat nog even doorkoken. Daarna is het klaar om opgediend te worden. Smakelijk!
15/03/’10
Een vermoeiend dagje achter de rug. De betrokkenheid van de kinderen schommelde heel erg. Ik denk dat de leerstof gewoon te moeilijk is voor sommige leerlingen waardoor ze snel afhaken. Ik merkte dit vooral toen ik hen leerde hoe je de afwas moest doen. Ik had voor elke tafel een stuk zeep, een spons, water en enkele vuile borden voorzien. Na een korte uitleg gingen ze zelf aan de slag. De betrokkenheid ging echt de hoogte in! Allen wilden ze eens proberen om de borden te wassen. Ze vonden het gewoon schitterend!
18/03/’10
Sinds enkele dagen zit ik hier met een onopgelost mysterie. Ik ben namelijk op zoek naar het recept van een lokaal koekje ‘la galette’ genoemd. Aan al de mensen die het verkopen heb ik reeds gevraag hoe het gemaakt wordt, maar niemand kon me een bevredigend antwoord geven.
Het is de gewoonte geworden dat ik samen met Trésor en Vanessa ’s avonds naar ‘Question pour un champion’ kijk. Er is nu namelijk een speciale editie, waarbij mensen uit verschillende landen aan het spel deelnemen. Vandaag deed er zelfs een meisje uit Kameroen mee. Maar desondanks de aanmoedigende kreten van Trésor en Vanessa, lag ze de eerste ronde al uit het spel.
21/03/’10
De dag van het vertrek is aangebroken. Eindelijk! Vandaag vertrek ik samen met Anne en Els richting het noorden van Kameroen.
Ik sta snel op om me te wassen, te eten en mijn zak verder in te pakken. Even later neem ik afscheid van mijn familie en ga nog even bij Bernadette langs om gedag te zeggen. Daarna neem ik de taxibrommer richting het huis van de dokter, waar Anne nu sinds kort verblijft. Maar wanneer ik bij haar thuis aankom is ze juist met Marina (de 2 jarige dochter van de dokter) de ticketen voor de bus naar Yaoundé gaan kopen. Wanneer ze terugkeert vertelt ze dat het vertrek van de bus niet om 10u, maar om 9u is. Dus staan Els, Anne en ik enkele stressmomenten en een voor mij 2de ontbijt later op het plein, waar de bus vertrekt.
Om ongeveer 16u. komen we aan in Yaoundé. Net als we verwacht hebben komen er direct een hoop kerels op ons af om hun diensten aan te bieden. Niet zonder moeite slagen we erin om ze allemaal af te schepen. Gelukkig heeft Els redelijk snel contact met Mohamed, een taxichauffeur waarmee we hadden afgesproken. Deze zou ons naar het treinstation brengen en ons helpen met het koken van treintickets.
Het is iets voor 6 als we aankomen in het station. Het is er een drukte van jewelste. Alle passagiers staan buiten te wachten op de opening van de deuren. Daarnaast lopen er ook een heleboel venters en dragers (mensen die in ruil voor een beetje geld je bagage overal naar toe dragen).
Anne en ik blijven in de taxi zitten, terwijl Els samen met Mohamed de tickets gaat kopen. Even later komt ze terug met de tickets, wel 2de klas, omdat de coupés allemaal al ingenomen waren, maar we waren blij dat we toch nog op de trein konden.
Na een hoop geduw en getrek lukt het ons om op de trein te stappen en onze plaatsen in te nemen. Als de trein vertrekt neemt hij echt een slakkentempo aan, je zou gemakkelijk naast de trein kunnen lopen zonder vermoeid te geraken – later zal blijken dat hij ook best wel snel kan gaan – Ik neem uitgebreid de tijd om het voorbijkomende landschap in me op te nemen. Het is hier zo mooi! Samen zwaaien we naar de kinderen langs de kant van de spoorweg. Als ik vertel dat ik me net sinterklaas voel, beginnen we spontaan uit volle borst ‘dag sinterklaasje’ te zingen. Toen het zinnetje ‘dag zwarte piet’ aan de beurt kwam, wees Els spontaan naar de zwarte kinderen langs de kant. We hebben zeker een kwartier nodig gehad om bij te komen van het lachen.
Het wordt redelijk snel donker en de combinatie ramen open en het felle licht in de trein, zorgt ervoor dat er in no time MILJOENEN ENGE BEESTEN in onze wagon rondvliegen. Het zijn echt stuk voor stuk vieze beesten, die blijkbaar mij hadden uitgekozen als geschikte landingsbaan. Ik besluit om de strijd tegen hun aan te gaan. Gewapend met twee leesboeken mep ik elk insect dat ook naar in mijn buurt durft te komen morsdood.
22/03/’10
Deze nacht heb ik in het totaal maar 2 uurtjes geslapen. De bankjes zijn echt heel hard en hoe ik ook gaat zitten, mijn poep (voor de Nederlanders onder jullie, lees kont) blijft pijn doen. Een jongen (Marcel) die bij ons op de bankjes zat, was een beetje handtastelijk. Hij begon deze nacht spontaan over het been van Els te wrijven. En ’s morgens verraste hij Els met een heerlijke voetenmassage (ik denk niet dat Els het zo heerlijk vond). Rare kerel.
Om 11 uur komen we eindelijk aan in Ngoundere. We stappen van de trein en nemen snel afscheid van onze persoonlijke voetenmasseur (lees Marcel). Daar zijn we van af! We lopen naar de bus-vertrek-plaats, om de bus richting Maroua te nemen. Als ik hoor dat we nog eens 6uur op deze bus moeten zitten, word ik bijna gek! Als ik in de bus een poging doe om een beetje te lezen, merk ik dat de woorden helemaal niet tot me doordringen. Uiteindelijk besluit in om een beetje te slapen.
Het landschap is al fel veranderd. Door het slinkende aantal bomen, ziet het er veel minder groen uit. De huizen zien er traditioneel uit en dus ook erg mooi. Ze hebben een ronde vorm, de muren zijn uit leem gemaakt en het dak uit een soort dik stro. Terwijl ik alles om me heen grondig bestudeer, vraag ik me af de jongeren uit deze kleine dorpjes nog geïnitieerd worden om in de gemeenschap als volwassen te worden aanzien. Ik weet dat het als buitenstaander onmogelijk is om zo’n ritueel bij te wonen, maar dat neemt niet weg dat ik er graag meer over zou willen weten.
Tijdens de busrit maak ik els wijs dat ik een giraf zie. Snel kijkt ze op van haar boek, in de hoop hem te kunnen aanschouwen en vraagt: ‘waar, waar?’ Hihi
Na de busrit nemen we de brommer naar de universiteit, waar we zullen slapen gedurende een paar dagen. Daar aangekomen verwelkomt Salomé ons en wijst ons de weg naar de kamers. Snel leggen we onze spullen in de kamer en lopen naar de badkamer voor en deugddoende ijskoude douche.
Omdat we nog niet gegeten hebben, nemen we de brommer om naar het restaurant ‘Port Mayo’ te rijden. Toen we de kaart zagen, werden we helemaal euforisch. Je kon hier gewoon westers eten. Na toch enig getwijfel heb ik voor een pizza gekozen en als dessert een banana split. Het was echt zo lekker! Voldaan keerden we terug naar de universiteit voor een deugddoende nachtrust. Slaapwel!
23/03/’10
Vandaag aken we kennis met Ralph en Barbara, de personen die het project hier coördineren. We besluiten, in samenspraak met hen, dat we eerst gedurende 2 dagen het Waza park zullen bezoeken. Dan zijn we immers zeker dat we leeuwen, giraffen of olifanten zullen hebben gezien. Vrijdag vertrekken we dan naar Bouban djida, waar we een vrijwilliger zullen helpen. Ik ben echt heel benieuwd!
Net voor de middag vertrekken met 2 andere vrijwilligsters met de brommer richting het centrum van Maroua. Daar slaag we proviand in voor de 2 komende dagen. Na dit kort bezoekje aan de supermarkt lopen we naar de artisanale markt. Dit is een overdekte markt waar allerlei zaken zoals maskers, schoenen, zakken, armbanden, oorbellen, messen en ook heel veel rommel verkopen. Er rondlopen is erg vermoeiend omdat je om de minuut door een verkoper wordt aangesproken. Ook het onderhandelen over de prijs verloopt heel moeizaam. En als je dan eindelijk iets gekocht hebt, krijg je het gevoel dat je eigenlijk nog te veel betaald hebt. De spullen die ze er verkopen zijn echt heel mooi, maar omdat het er zo commercieel aan toe gaat, twijfel ik over de authenticiteit van sommige koopwaren.
24/03/’10
Deze morgen vertrokken we om 6 uur richting Waza, een nationaal park. De weg ernaar toe is echt in een heel slechte staat en telkens als je bijna ingedommeld bent, schud de auto zo hard dat je onmiddellijk weer wakker bent.
Om 9 uur kwamen we aan de ingang van het park. Daar moest er nog vanalles geregeld worden (gids, slaapplaatsen, …) en drie kwartier later rijden we eindelijk het park in.
Het landschap ziet er erg droog en ruw uit. Er is praktisch geen groen te bekennen (buiten enkele bomen). De eerste dieren die we zien zijn aapjes. Ze zijn echt heel schattig. Maar als ze ons horen aankomen zoeken ze snel een veilige plek op. Veel tijd om hen uitgebreid te aanschouwen is er dus niet. We rijden eigenlijk meteen al de richting van de waterpoel uit, waar veel dieren naartoe komen om te drinken. Eenmaal aangekomen parkeert de chauffeur de auto op een bergje en stil kijken we hoe alle dieren langzaam naar het water toestappen. Net als de dieren aan onze aanwezigheid zijn gewend, komt er een andere auto aangereden. Deze stopt vlak naast ons en een toerist stapt met veel kabaal de auto uit. Echt heel dom van haar want een giraf, die op 20 meter van ons stond schrikt en loopt weg. Ook de andere dieren voelen en horen het gevaar. Dit zorgde voor heel wat frustratie bij ons, omdat we er al een half uur stonden, in de hoop een drinkende giraf te zien.
’s Middags keren we terug naar de ingang van het park. Omdat de meeste dieren nu schuilen voor de warme middagzon, is er voor ons op dit moment weinig te zien.
Rond een uur of 3 rijden we terug het park in. Eerst rijden we een hele tijd in het rond, in de hoop van leeuwen te zien. Spijtig genoeg komen we er gaan tegen, maar geven onze ogen wel te spijs aan alle fel gekleurde vogels, giraffen en antilopen, die we te zien krijgen.
Als het ongeveer 17uur is, rijden we naar de waterhole, waar we deze morgen ook al waren geweest. Er zijn een heleboel giraffen en ook enkele toeristen die uit Frankrijk komen. Het is er adembenemend mooi, en heel stil. Wanneer iedereen in zichzelf gekeerd is, hoor je gewoon helemaal niets. Als ik langzaam rondstap (de gids had toestemming gegeven om uit de auto te gaan en de giraffen waren aan onze aanwezigheid gewend geraakt) voel ik me heel groot en klein tegelijk. Plots staat er een giraf op enkele meters van mij en we kijken elkaar een tijdje aan. Het gevoel dat je heb als je oog in oog staat met een van de grootste dieren ter wereld, is niet te beschrijven. Enkele ogenblikken later besluiten enkele giraffen een slokje uit het meer te nemen. Het is echt een grappig zicht, zo’n giraf dat bijna in spagaat, water zit te drinken.
Als even later een busje met Amerikanen aankomt, is de dorst van de giraffen al gelest. De mensen uit de bus hebben iets gemist. Maar wij blijkbaar ook als we horen dat ze net een leeuwin, met 4 welpjes hebben gezien. Snel springen we de auto in en rijden we naar de plek, waar de Amerikanen ze gezien hadden.
Omdat we ze nu een uurtje rondrijden nog steeds niet gezien hebben, besluiten we om terug te keren naar de ingang van het park. We zijn alle drie erg moe, maar ook voldaan van deze uitzonderlijke dag.
25/03/’10
Je kan spreken, maar niets te vertellen hebben.
Je kan zwijgen maar toch boekdelen zeggen.
Nu dat ik hier voor mijn schriftje zit, laat ik nog een de stilte van gisterenavond nazinderen. Wat een onvergetelijk moment.
Deze ochtend zijn we vroeg vertrokken, om naar het gebied waar de olifanten leven, te rijden. Het is een lange rit, waar het landschap nog iets veranderd. Er is meer gras (droog, lang gras) en nog minder bomen, dan aan de ingang van het park. Veel van dat gras wordt door de gidsen weggebrand na het regenseizoen, zodat de toeristen de dieren duidelijk kunnen zien lopen. Als ik dit hoor vind ik dit heel spijtig. Het biotoop van vele dieren wordt gewoon vernietigd, omdat wij (toeristen) graag eens een giraf en een olifant in het wild willen zien.
Na ongeveer 2 uur rijden komen we aan bij een groot meer. Dit is volgens de gids de woonplaats van een groep olifanten. Maar spijtig genoeg is er in de hele omgeving geen enkele olifant te bespeuren. We besluiten een korte pauze te nemen en de olifanten op te wachten. Maar na een tijdje horen we van de gids dat het misschien toch beter een stukje verder rijden. Dus stappen we allen terug de auto in.
Nog geen 10 minuten later komen we een hele grote groep olifanten tegen! We schatten dat het er ongeveer 80 moeten zijn en toch had enkel de gids ze opgemerkt. Als we op 50 meter van hun verwijderd waren, stopte de chauffeur de auto. Het is echt indrukwekkend, om zo dicht bij zo’n grote groep olifanten te staan. Soms keek er een mannetje onze richting uit (met een hele boze blik) en leek ons elk moment te willen aanvallen. Gelukkig draaiden ze zich telkens terug om en liepen dan gewoon verder.
Na het zien en fotograferen van de olifanten, rijden we uit het park om daarna helemaal terug naar Maroua te rijden.
’ s Avonds gaan we terug naar Port Mayo om te eten en kruipen vroeg ons bedje in, omdat we morgen om 6 uur al vertrekken richting Boudan Djida.
26/03/’10
Het was een hele lange rit. We hebben van 6u tot 19u in de auto gezeten. Onderweg hebben 2 keer autopech gehad. De eerste keer scheelde er iets met het wiel (dat hing nog maar met enkele bouten aan de auto vast) en moesten gedurende een half uurtje langs de kant van de weg staan. Anne en ik besloten om de geiten (of schapen, dat is niet helemaal duidelijk) die er los rondliepen, te knuffelen. Spijtig genoeg hadden zij er niet zoveel zin in en liepen, telkens als we dichtbij kwamen, weer weg.
De 2de keer dat we pech hadden bleek er een erger probleem te zijn, ditmaal aan de motor van de wagen. Er was zelfs een onderdeel dat helemaal vervangen moest worden. Omdat er natuurlijk geen garage was in het dorpje waar we beland waren, nam de chauffeur een taxibrommer om in een nabijliggend dorpje, het onderdeel te kopen. Toen hij wegreed zei hij nog snel dat hij binnen 5 minuutjes wel terug zou zijn.
Maar na een uur was hij er nog steeds niet en Els suggereerde om deze auto achter te laten en het volgende busje naar Garoua te nemen. Gelukkig kwam hij een kwartiertje later aan. En na nog een twintigtal minuten konden we eindelijk weer vertrekken.
Om 17u30 kwamen we aan in het dorpje, dat de ingang van het park vormt. Vanaf daar moesten we nog 42 km rijden om aan het hotel te komen, dat midden in het park gelegen is.
Ik denk dat onze chauffeur toen echt moe begon te worden (hij heeft van de hele dag nauwelijks een pauze genomen) want hij lette niet meer op de gaten in de weg en reed er in volle vaart op af. Bij het raken van een steen, bleef plots de toeter steken. Anne, Els en ik schoten dadelijk in de lach en konden niet meer ophouden met lachen, tot ergernis van de chauffeur die er alles aan deed om deze uit te schakelen.
Een uur en half later zagen we kleine lichtjes branden en we verheugden ons al op het einde van deze echt wel lange reis. Toen we het hele complex van dichtbij konden aanzien, viel onze mond open van verbazing. Het hotel is een klein dorpje midden in de rimboe. Alles wordt verlicht door olie- of elektrische lampen en doorheen het domein vind je kleine rondje huisjes die versierd zijn met planten en kunstwerkjes.
Nadat we onze spullen in onze kamer hebben gelegd, maken we kennis met Hermen, de student die hier leeuwendrollen zoekt voor een genetisch (DNA) onderzoek. Samen lopen we naar de eetplaats waar we samen met nog 2 andere studenten, Dominique en Pauline, die uit Frankrijk komen, eten.
Voordat we naar onze kamers gaan, spreken we met Herman dat we morgen om 7 uur samen met hem op leeuwendrollenjacht gaan.
27/03/’10
Na een lekkere koude douche lopen Anne, Els en ik naar de ontbijttafel. Deze bevind zich op het terras, met uitzicht op het park. Het is hier echt onbeschrijfelijk mooi. Op enkele meters van ons zijn er enkele bavianen net als ons aan het ontbijten.
En later stappen we met z’n allen de auto in en rijden we de leeuwenstront tegemoet. Dominique zet ons af bij een opgedroogde rivierbedding. Volgens Hermen lopen de meeste dieren hier over de wegen of rivierbedding omdat dit het gemakkelijkst loopt.
Als snel komen we een eerste leeuwendrol tegen. Het ziet er een beetje uit als een mensendrol, maar dan veel harder en soms heeft het ook een beetje een witte kleur. Samen helpen we Hermen. Eerst wordt er een foto van de drol gemaakt, met een referentiemaat ernaast. Dan wordt de drol omgedraaid en een stukje van de drol wordt in een buisje met vloeistof gestopt. De vloeistof zorgt ervoor dat het DNA minder snel afbreekt. Dit is erg belangrijk omdat Hermen via de drollen de DNA van de leeuwen wil bestuderen. Daarna wordt de ligging van de drol met een GPS bepaald en alles wordt zorgvuldig in een schriftje genoteerd.
Zelf vind ik het heel leuk werk en je leert er ook heel bij, dankzij de uitgebreide uitleg van Hermen en de gidsen. Het is ook gewoon leuk om het park op deze manier te ontdekken, je zit er gewoon midden in.
Als we ongeveer 10 drollen verzameld hebben (Hermen verzekert ons dat dit echt ongewoon veel is), rijden we terug naar het hotel voor het middageten.
In de namiddag vertrekken we terug op leeuwenjacht. In de rivierbedding waar we nu op zoek gaan, zijn nog enkele grote plassen met water, dus krijgen we de kans om krokodillen te zien. Ze liggen lui in de zon te niksen. Maar als ze ons horen aankomen, zwemmen ze snel weg.
Tijdens onze zoektocht vinden we weer eens 7 drollen en ik word gepromoveerd tot gekwalificeerd drollenraapster! Op de terugweg komen we veel verschillende dieren tegen. We zien groene aapjes en ook een olifant die op 10 meter van ons de rivierbedding oversteekt. Een beetje later komen we ook 2 giraffen tegen. Als Dominique de auto stopt, kijken ze ons nieuwsgierig aan. En als we na een paar foto’s terug verder rijden, beginnen ze achter ons aan te lopen om ons bij te houden. Echt leuke dieren, die giraffen!
28/03/’10
Omdat Hermen al genoeg drollen heeft verzameld, maken we in de voormiddag een grote autorit door het park, waarbij we vooral herten te zien krijgen, maar ook buffels en pluchkes.
’s Avonds (om 4uur) vertrekken we op ‘leeuwenjacht’. We rijden naar een rivierbedding waar normaal een grote groep leeuwen verblijft. Omdat er als we aankomen, geen leeuw te bekennen valt, besluiten de gidsen de roep van de leeuw na te bootsen met een hele grote toeter. Normaal gezien zouden ze hier op af komen. Ik vind het wel heel erg spannend, leeuwen roepen als je zelf midden in hun leefgebied een beetje te koekeloeren staat. Maar toch vind ik het heel spijtig als we moeten terugkeren, zonder een leeuw te hebben gezien.
29/03/’10
Vandaag hebben we de hele dag ik de auto gezeten. Anne heeft me naar muziek van de groep ‘Florence and the machine’ laten luisteren. Het klink echt leuk!
30/03/’10
Welkom in Luilekkerland! Vandaag hebben we de hele dag aan et zwembad gelegen! Ik merk wel dat de afrikaanse zon iets te hevig is voor mijn blanke velletje.
In de namiddag was er een badmeester die lessen zwemmen gaf aan 2 kindjes. Het erge was dat hij zelf helemaal niet kon zwemmen. Es en ik stonden echt al klaar om het boeltje over te nemen, maar we hebben het gelaten bij het becommentariëren van zijn lesgeven omdat we niet als blanke betweters wilden overkomen.
Tijdens een achtervolging maakte Els ook een spectaculaire val bij het zwembad en toen ze rechtsond bleek ze een grote schaafwonde op haar knie te hebben.
31/03/’10
Ik zie echt af van mijn verbrande buik, benen en rug. Vannacht heb ik echt amper geslapen. Hoe ik me ook draaide of keerde, er was altijd wel een plekje dat pijn deed. ’s Ochtends hebben we dan maar besloten om een dagje op de universiteit te blijven. Ik breng de dag al slapend, lezend en schrijvend door.
’s Avonds gaan we samen met Hermen eten in het restaurant ‘Belle vie’. Een vriend van Hermen, waarvan de naam me even ontglipt, komt een beetje later aan. Het is een goedlachse en vrolijke kerel.
Aan tafel spelen we het raadseltje ‘I can see the moon in the spoon’. Het is echt grappig als je de gelaatsuitdrukkingen van Anne en Els ziet terwijl ze uitroepen: “Hein, maar dat kan toch helemaal niet. Ik snap er niets van!” Gefrustreerde mensen zijn echt grappig. Vooral als je zelf de sleutel tot het ontsnappen aan hun frustratie bezit.
1/04/’10
Deze ochtend zijn we met een busje naar Mokolo gereden. Die ene kerel van gisteren (in het restaurant) hielp ons met het kopen van de buskaartjes aan een schappelijke prijs.
In Mokolo aangekomen, springen we uit de bus en rapen onze spullen bij elkaar. Maar voor we goed en wel grond onder onze voetzolen voelen, worden we al door 5 jochies aangesproken. ‘Gewoon’ negeren.
In het centrum regelen we 3 taxibrommers die ons voor 3000 FCFA naar Rhumsiki zullen brengen. De rit is ongeveer 50km en de weg die deze 2 dorpen verbindt is in heel slechte staat. Het uurtje dat we onderweg zijn, is gewoon pure sensatie. Mijn chauffeur rijd op een lekker tempo over de grote hobbels en langs de vele stenen die ons de weg versperren. Het uitzicht verandert langzaam. De zanderige vlaktes worden ingewisseld door grote heuvels die uit opgestapelde rotsblokken bestaan.
Aangekomen in Rhumsiki, lopen we het eerste hotel binnen, om enkele lastige kerels van ons af te schudden.
Na enkele uurtjes slaap, vertrekken we samen met Olivier, onze gids, om het dorpje te ontdekken.
Onze eerste stopplaats is bij een boom dat omringd is door stenen zitjes. Deze plaats is bedoeld voor het oplossen van mogelijke conflicten of problemen. De betrokken mensen komen dan rond deze boom zitten, soms samen met het dorpshoofd, om alles uit te praten. In elke buurt van het dorp kan je er telkens 3 terugvinden. Een voor de mannen, een voor de vrouwen en een voor de jongeren. Echt een heel leuk concept, dat je volgens mij zelf in een school zou kunnen gebruiken.
We lopen een stukje verder en blijven bij een prachtig uitzicht staan. Voor ons rijst een enorme rots uit de grond. Deze wordt ‘la montagne magique’ genoemd. Volgens het animistisch geloof zou deze berg de kracht bezitten om onvruchtbare vrouwen toch kinderen te laten baren. Eerst moet de man een bezoekje brengen aan de medicijnman van het dorp. Deze vertelt hem dan hoeveel geiten hij moet slachten aan de voet van e berg. Als dit gebeurd is, moet zijn onvruchtbare vrouw 2 keer helemaal rond de berg heen stappen. Als ze hierin slaagt zonder zich te verwonden zal ze kinderen kunnen baren. Maar als ze zich verwond tijdens het wandelen, zal ze altijd onvruchtbaar blijven.
Dan lopen we naar het huis van de medicijnman. Naast het genezen van allerlei kwaaltjes, doet hij ook voorspellingen aan de hand van een zoetwaterkrab. Het gaat zo te werk: je stelt een vraag zoals ‘zal ik later ooit trouwen?’ . Dan fluistert de medicijnman deze vraag aan de krab, spuwt erop en gooit hem in een aarden pot. In deze pot zit er zand en steentjes. Na een tijdje haalt hij het deksel van de pot en aan de hand van de plaats waar de krab zich bevindt leest hij het antwoord.
Na lang zoeken vinden we een vraag die we hem willen stellen. We vragen om de beurt ofdat we ooit kinderen zullen hebben. Eerst ben ik aan de beurt. De krab vertelt aan de medicijnman dat ik later 4 kinderen zal krijgen, zowel jongens als meisjes. Mijn eerste kind zal een meisje zijn. Dan vertelt hij ook nog dat ik heel oud zal worden, zo oud zelfs dat ik met een wandelstok zal moeten lopen. Dat belooft!
Daarna is het de beurt van Anne. Het aantal kinderen dat zij zal krijgen is niet duidelijk, maar ze zal wel zelf kiezen hoeveel ze er wil. Ook vertelt hij dat ze zal bevallen van een tweeling. Als reactie hierop vertelt Anne dat ze helemaal geen tweeling wil!
Ten slotte is het de beurt van Els, maar de krab is blijkbaar moe of de fantasie van de medicijnman is op, want hij vertelt haar enkel dat haar eerste kind een jongen zal zijn.
* Wegens gebrek aan energie heeft de auteur van dit bericht het opgegeven om verder te schrijven. De rest van haar verblijf in Rhumsiki zal ze in geuren en kleuren vertellen als ze terug in het Land der Belgen vertroeft.
02/03/’10
Vandaag hebben we de moto en de bus genomen om zo helemaal terug tot Maroua te reizen. Het einde van het verblijf in het noorden komt eraan. Omdat we deze reis in pracht willen afsluiten, gaan we voor de allerlaatste keer in ‘Port de mayo’ eten.
03/03/’10
’ s Morgens de bus in Maroua genomen, richting Ngoundère. Ik ben er nu al zeker van dat ik met veel heimwee aan deze plek zal terug denken. Omdat we, eenmaals in Ngoundère aangekomen, te horen krijgen dat er geen plaatsen op de trein over zijn, besluiten we om een nachtje in ‘hotel de la gare’ door te brengen. Op deze manier hebben we ook nog wat tijd om deze stad te bezoeken.
04/04/’10
’s Morgens heb ik als ontbijt Yoghurt gegeten. Dat was echt ongelofelijk lekker. Ik denk dat het nu toch al ongeveer een maand geleden is, dat ik nog zuivelproducten gegeten heb (buiten ‘La vache qui rit’ dan).
Omdat Els zich na het ontbijt niet zo goed voelt, keert ze terug naar het hotel. Anne en ik gaan op verkenning doorheen de stad. Zonder te weten waar we eigenlijk naartoe lopen, stappen we door de straten. Als we in de buurt van de grote moskee zijn blijven we staan bij een Islamitisch kraampje. Ze verkopen er zaken zoals de koran, gebedssnoeren, wierrook, … Als we er al een tijdje staan, worden we opeens aangesproken door enkele oude Islamitisch mannen. Deze vragen ons ofdat we even de tijd hebben om naar hun verhaal te luisteren. Als we toezeggen, beginnen ze een heel betoog over de gelijkenissen tussen de bijbel en de koran. Bij elke overeenkomst zoeken ze de bijhorende passages op in zowel de koran als de bijbel. Het was echt schattig om te zien hoe enthousiast ze waren, vooral toen we duidelijk lieten merken dat we geïnteresseerd waren. Hele leuke ontmoeting!
Om 6 uur stappen we op de trein en bereiden ons mentaal voor op een hele lange en vermoeiende reis.
06/03/’10
Vanavond was er heel raar nieuws op de televisie. Een extreem rechtse partij, in Zuid-Afrika, betoogde omdat hun politieke leider was aangevallen. De kritische lezertjes onder jullie zullen zich nu waarschijnlijk afvragen wat ze zich moeten voorstellen bij een extreem rechtse partij in een Afrikaans land. Wel, je zou het kunnen omschrijven als een groep opgefokte blanke mensen die maar al te graag zouden hebben dat Zuid-Afrika in de handen van de blanke mens zou zijn.
Ik kan me moeilijk voorstellen dat je als blanke in een Afrikaans land woont en toch zo racistisch bent, dat je zelfs zwarte mensen in hun eigen land, onderdrukken wil.
07/03/’10
Vandaag hebben we Wendelyn (een vrijwilligster van Ontmoet Afrika) ontmoet in Bafoussam.
Omdat het morgen de verjaardag is van Anne hebben we in de supermarkt vanalles gekocht om een survivalpakket samen te stellen, zodat ze haar terugreis naar Nederland kan overleven.
08/03/’10
In de voormiddag ben ik samen met Vanessa naar haar school geweest. Ik heb nu redelijk veel bijgeleerd over de werking van onderwijs (vooral de middelbare school) in Kameroen.
Na de middag ben ik samen met Els het cadeautje voor Anne haar verjaardag gaan afgeven. Ze vond het een heel leuk cadeau en ze zei dat ze alles ging bewaren om mee naar Nederland te nemen. Ik vraag me af of ze wel zolang van die lekkere Smile koekjes zal kunnen afblijven.
