Claire in Kameroen

 

 16-02-’10:

Deze morgen was het opstaan rond 6uur. Na een voor Els slapeloos nachtje maakten we ons klaar om te vertrekken. Bernard kwam ons halen aan het hotel, om ons aan de ‘bushalte’ af te zetten. Onderweg stopten we even voor een broodje en pikten we Alexandre op. De autorit doorheen de stad zorgde ervoor dat we de meest buitengewone dingen zagen. Meubels, gehele keukeninrichtingen en sofa’s stonden langs de kant van de weg, klaar om verkocht te worden. De blijkbaar niet bestaande verkeerregels, zorgde ervoor dat we soms vast kwamen te zitten in het verkeer. Ook liep er een man, met een t-shirt waarop vanachter ‘La ville est propre’ stond, met een bezem in de hand een vergeefse poging te doen om de stad inderdaad schoon te houden. Wat natuurlijk niet gemakkelijk is als er in heel de stad geen enkele vuilnisbak te vinden is en iedereen zijn afval gewoon langs de kant van de weg gooit. Nu zitten Els, Alexandre en ik op een terrasje op het plein waar de bus naar Foumbot straks zal vertrekken. Wanneer we een flesje limonade bestellen, krijgen we een gigantische fles van 65 cl voor maar 61 cent. Tegenover ons is er een heleboel beweging. Op het plein worden goederen, dieren en mensen in veel te krappe bussen gepropt. Daanet reed er een busje voorbij, waarop 8 dikke varkens op het dak waren vastgebonden. Die arme varkens moeten echt bakken in deze verschroeiende Afrikaanse zon. Ook zijn er enkele kraamjes waar je de meest uiteenlopende dingen kan kopen. Vlaggen, koffiekoeken, zakjes water, zonnebrillen, brood, sandalen, afgedankte tweedehands kleren die waarschijnlijk uit westerse landen komen, noem maar op. Daarnaast lopen er ook heel wat venters van mens tot mens. Om de aandacht aan trekken maken ze steeds een sissend geluid. Shoppen is hier dan ook veel minder vermoeiend dan in België. Je wacht gewoon tot als de schoenen, die je graag zou willen, plots voorbijwandelen, dan wenk je even, haal je je geld boven en betaalt. Winkelen kan hier gewoon vanuit je luie stoel. Daar kunnen ze in België misschien nog wel iets van leren.

Het eten dat ze hier bovendienserveren ziet er echt lekker uit en ruikt ook héérlijk! Meestal krijg je een soort puree, waarin een kuiltje gemaakt wordt, om dat dan op te vullen met vlees en saus. Ik kijk er al naar uit om samen met mijn Kameroense familie te kunnen eten. Alexandre heeft ons alvast verzekerd dat we ook eens aap zullen kunnen proeven. Vanavond delen we in ieder geval ons eten met de andere studenten. Ik ben echt benieuwd! Ze komen allemaal uit Holland. Joshua woont net als mij in Foumbot en werkt als verpleger in het ziekenhuis. Anne en Emke huren samen een kamer in Baigom, dichtbij Els dus. Zij werken net als Joshua in het ziekenhuis, maar dan als dokter.

Na zeker 3 à 4 uur wachten vertrekken we eindelijk vanuit het bloedhete Douala richting Foumbot. Alexander vertelt ons dat het veel koeler zal zijn eenmaal aangekomen. Tijdens de 6 uur lang durende busrit, neem ik uitgebreid de tijd om het landschap te observeren. Alexandre, die in de landbouw werkt, benoemt de planten en de bomen die we op onze weg tegenkomen. Echt al het tropisch fruit dat je je maar kan inbeelden, groeit er; vijgen, ananas, papaya, mango,… De open raampjes in onze taxibrousse zorgen voor de nodige afkoeling. Bij elke stop maken venters er gebruik van om hun waren op de bus te verkopen. Meestal vertrekt de bus al, wanneer de verkopers hun geld nog aan het innen zijn, waardoor ze alsnog van de rijdende bus moeten springen.

Aangekomen in Foumbot krijgen we een uitgebreid welkomsdiner aangeboden. Tijdens het eten wordt mijn familie aan me voorgesteld en als ik goed geteld heb, zou ik dus één zusje en broer hebben. Fijn! Eenmaal thuis aangekomen, leg ik al mijn spullen in mijn kamer en duik mijn bedje in voor een welverdiende nachtrust.

17-02-‘10:

Vandaag ben ik samen met zijn Kameroense moeder naar de rivier geweest om de was te doen. Alle vrouwen, maar ook kinderen verzamelden zich daar bij de wasstenen. Eerst maken ze de kleren nat, zepen ze in en schuren ze daarna langs de wassteen. Ik heb het zelf ook even geprobeerd. Ongelofelijk leuk om te doen, maar wel een pijnlijk zaakje voor de rug. Spijtig is wel dat de zeep en de kapotte kleding de omliggende natuur heel erg ontsierd en ook vervuild.

Daarvoor was ik samen met Els en Bernadette al eens een kijkje gaan nemen in de scholen. Maar de verantwoordelijke van ‘Good Fondation’, de school waar ik stage zal lopen, heb ik pas ’s avonds in één van de vele cafeetjes kunnen ontmoeten. Hij heeft me dan ook dadelijk uitleg gegeven over de werking van zijn school. Alle vakken worden in het Engels gegeven (en ik die dacht dat ik in het Frans ging lesgeven!), buiten de Franse les zelf. De school bestaat uit 6 klassen van het lager onderwijs en 2 kleuterklassen. De belangrijkste vakken die onderwezen worden zijn: wiskunde, Frans, sport, wetenschappen, Engels en burgerschap. Morgen zal ik samen met de directeur mijn lessenrooster samenstellen. Ik mag daarbij de vakken kiezen die ik het liefs zou geven. Ik ben echt benieuwd!

Nu dat de elektriciteit terug is (deze valt heel vaak uit), heb ik ook even een glimp van de Kameroense televisie kunnen opvangen. Erik (mijn broer) en een vriend zitten nu juist naar een blijkbaar heel spannende voetbalmatch te kijken. Wat er me opviel is dat er op de tv heel wat reclame wordt gemaakt voor een product dat ‘Absolute white’ heet. Dit wondermiddeltje zou je huid niet alleen zachter maken, maar ook witter. Ongelofelijk hé. Zouden de inwoners van het Afrikaanse continent zo hard naar ons opkijken dat ze zelfs hun huidskleur zouden willen veranderen?

18/02/’10:

Vandaag ben ik samen met Claude(mijn Kameroense vader) om 7u15 naar school vertrokken. Daar werd ik met open armen door Sylvestre (The headmaster) ontvangen. Bij de opening van de school verzamelden alle kinderen zich op het schoolplein, in grote rijen per leerjaar. Nieuwsgierig keken ze me aan. Elke dag beginnen de kinderen met het zingen van het volkslied en het hijsen van de vlag. Dit gebeurt uiteraardmet de bijhorende muziek. Daarna stelt de directeur me voor aan alle leerlingen met de woorden: ‘This is Madame Claire Vandeeunkeurchode, an she is coming to teach at our school’. Mijn naam is net als die van Els duidelijk zo goed als onuitspreekbaar voor hen.

In de klas zelf, gaat het er wel redelijk hard aan toe. De kinderen worden regelmatig met een stok geslagen. Zelfs voor de meest onozele redenen; een kind waarvan de pen niet goed schreef kreeg zonet bijvoorbeeld de volle lading. Wat het me het meest aangreep, is dat de leerkracht haar ‘zweep’ (een oud stuk rubber van een autoband) aan een kind gaf en beval om zijn klasgenootjes te slagen. Echt verschrikkelijk. De leerstof die de kinderen voorgeschoteld krijgen is bovendien ook echt moeilijk. Ik observeerde in de 6^de klas (9 tot 12 jaar) en de kinderen moesten al oefeningen met machten en vierkantswortels oplossen. Ook komt er veel papegaaienwerk aan de pas en wordt er heel weinig op inzichtelijk vlak gewerkt. De leerlingen leren letterlijk formules vanbuiten die ze dan toepassen verschillende oefeningen.

Alle lessen worden bovendien ook in het Engels gegeven, maar omdat veel kinderen deze taal thuis niet spreken, kunnen ze moeilijk de instructies volgen. Hierdoor lossen ze de oefeningen fout op en schreeuwt de leerkracht steeds op hen. Hier naar school komen is echt geen pretje. Het is niet verwonderlijk dat de directeur klaagt dat er veel kinderen spijbelen. Ik zou ook niet naar school gaan als ik weet dat ik toch geslagen zal worden zelfs als ik mijn uiterste best doe.

Deze namiddag heb ik ook even de kans gehad om Els terug te zien. We zijn samen naar de markt gegaan om haar kleed van de vrouwendag te bestellen. Het was leuk om haar terug te zien. Ik heb het gevoel dat ik telkens 5 X moet nadenken voor ik wat zeg of doe, om te voorkomen dat ik iets fout doe. Dit is ongelofelijk vermoeiend. Met Els kan ik gewoon vrijuit praten. Ik ben blij dat zij hier ook is, een echte Belgische babbel kan deugt doen!

’S Avonds keek ik samen met mijn familie naar de televisie. Daarop zijn meestal goedkope series te zien waar blanken met een Afrikaanse naam in meespelen. Als deze series het enige wat de mensen hier van onze cultuur te zien krijgen, geeft dit ongetwijfeld een zeer eenzijdig en fout beeld van onze cultuur! Vrouwen en mannen gaan voortdurende dubieuze relaties met elkaar aan, rijden in sportwagens, hebben tonnen make-up aan, zijn allemaal stinkend rijk en werken nooit. Geen wonder dat er veel denken dat het allemaal beter is bij ons.

19/02/’10:

Toen ik ’s ochtends om 7 uur braaf naar mijn klas stapte, om het bordschema al voor te bereiden, kwam ik voor een rare verassing te staan. Alle leerlingen zaten al in de klas en de leerkracht was volop bezig met lesgeven. Totaal verbaasd vroeg ik mezelf af of ik te laat was gekomen en ging vlug zitten op een stoel dat een leerling me aanbood. Eenmaal dat de kinderen de opgegeven oefeningen probeerden op te lossen, kreeg ik de kans om met de leerkracht te praten. Het legde mij uit dat hij besloten had om zijn lessen van zijn klas een uur en half vroeger (om 6uur) te doen starten. Zo kwam er volgens hem meer tijd vrij voor het voorbereiden van de kinderen op hun examens in mei. Dat het grootste deel van zijn leerlingen nog half slapend in de klas zat, zag hij blijkbaar niet.

In de namiddag, na een middagmaal bestaande uit 2 lekkere appelsienen, vertrek ik samen met Els naar Bafoussam. Vanuit Foumbot is dat ongeveer een half uurtje rijden in een taxi, met 3 mensen vooraan, 4 achteraan, een gebroken voorruit en ramen die gewoon helemaal ontbreken. Eenmaal daar aangekomen springen we een internetcafeetje binnen en na enkele minuten zitten Els en ik al achter een computer onze mails te checken.Ik ben zo blij als ik het mailtje van Sophie en Maarten lees. Eindelijk nieuws van het thuisfront! Ik ben echt gerustgesteld.

Wanneer ik even later op een Afrikaans tempo terug naar huis stap, kom ik mijn moeder tegen die haar sociaal rondje doet. Ik stap naar haar toe en ik geef de mensen die naast haar zitten een hand.Mijn moeder vraagt me of ik zin heb om samen met haar pannenkoeken te bakken. Thuis heeft ze nog een doos met pannenkoeken staan, die ze van een vorige vrijwilligster heeft gekregen. Alleen de eieren en de melk moeten we nog gaan kopen. Thuis aangekomen beginnen we direct met het maken van het beslag. De dochter van Bernadette is er ook, en helpt een handje mee. Als het beslag klaar ik leer ik haar en mijn moeder, hoe je pannenkoeken moet bakken. Ze proberen het zelf ook eens en zijn er heel snel mee weg, in enkele minuten kunnen ze even vlot als mij bakken. Mijn buurjongen komt in de deuropening staan en kijkt nieuwsgierig rond. Samen proeven van de eerste pannenkoeken. Ze zijn echt heerlijk! Als mijn moeder het beu is neem ik het koken van haar over. De dochter van Bernadette keert terug naar huis en neemt enkele pannenkoeken mee. Alleen mijn buurjongen en ik blijven in de keuken over. Ik leer ook aan hem hoe je pannenkoeken moet bakken en laat hem ook eens proberen. Eenmaal dat hij het ongeveer onder de knie heeft zeg ik hem: “Maintenant que je t’ai apris faire des crêpes, alors toi, tu veux bien m’apprendre a jouer au football?”. Hij lacht even en zegt dat het goed is. We spreken af om volgende zondag samen met Eric naar het veld te gaan.

Na de Europese maaltijd stap ik met mijn moeder naar het tankstation waar ik met Els, Emke, Anne en Joshua heb afgesproken. Daar nemen we samen de bus met als eindbestemming Limbé, een dorpje dat dicht bij Mount Cameroon ligt. Daar vindt jaarlijks ‘Le tour de l’espoir’plaats. We willen samen naar de aankomst van deze wedstrijd gaan kijken en ook Limbé bezoeken. De bus die we nemen rijdt tijdens de nacht. Wat een helse rit. De chauffeur zet de Afrikaanse muziek echt super luid en zelf als ik oordopjes in heb, kan ik nog geen oog dicht doen.

20-02-2010:

Na deze slapeloze busrit (ik kan echt geen Afrikaanse muziek meer horen), komen we aan in Douala waar we een taxi naar Limbé nemen. Solance, de aangetrouwde nicht van André (de vader van Els), komt ons ophalen om tot bij hun thuis te gaan. Solance is leerkracht Biologie in een middelbare school en is een vriendelijke, goedlachse vrouw. Bij haar thuis krijgen we een lekker ontbijt met omelet, stokbrood en boter (!) aangeboden. Ik voelde me terug helemaal wakker. Na dit ontbijt nemen we terug de taxi naar ons hotel. Waar we een douche kunnen nemen, met stromend water! Wat een luxe…

Daarna nemen we TERUG een taxi om de finish van de wedstrijd op Mount Cameroon te zien. 400 mannen en vrouwen over heel de wereld doen mee aan deze wedstrijd. Ze vertrekken aan de voet van de berg en beklimmen deze al lopend. De afstand is ongeveer 42 km. De lopers komen helemaal bezweet langs. De eerste loper die we zien is een klein mannetje, die helemaal omringd is door een escorte van lopers en auto’s. Deze kerel heeft in ongeveer 7 uur de hele marathon uitgelopen. Als een 20-tal deelnemers gepasseerd zijn besluiten we de taxi terug naar het hotel te nemen. Daar maken we samen een strandwandeling. Het uitzicht is echt onbeschrijfelijk mooi. In de verte zien we de bergen en aan de andere kant zien we de zee. Het zonlicht weerspiegelt fel in het water en de sterke zeewind haalt mijn haren helemaal door elkaar. Echt een moment om nooit meer te vergeten. Het uitzicht wordt wel een beetje door het vervallen vissersdorpje op het strand, maar dat is nu eenmaal de realiteit. De prachtige natuur wordt hier vaak vervuild door plastiek, karton, olie en ander afval. Op straat zijn er gewoon geen vuilbakken te vallen, dus wordt alles gewoon op grond gegooid.

Voor het avondeten zijn we uitgenodigd bij Solance thuis. Het was echt een fijne avond. Anne, Emke en ik hielpen Solance met het koken. Na het eten keren we terug naar het hotel voor een deugddoende nachtrust. Ik vind het ontzettend leuk dat we er samen eens tussenuit zijn. De gastfamilie waar ik verblijf is wel fijn, maar het is niet altijd even gemakkelijk. Het doet me goed om weer even tussen de Europese mentaliteit te zitten. Ook het comfort in het hotel zorgt ervoor dat ik terug helemaal opkrik. Ik had wel van mezelf verwacht dat ik langer zonder al te veel comfort zou kunnen leven.

21-02-2010

Deze morgen zijn we vroeg opgestaan en hebben we uitgebreid gegeten in het hotel. Daarna hebben we een taxi en de bus genomen om naar Foumbot terug te keren. ’s Avonds volgde er nog een aangename Belgische verrassing. Mijn moeder was aan het zappen tot ik plots Nederlands hoorde! Omdat ze nogal snel doorgezapt had, vroeg ik aan mijn moeder om even terug te zappen. Het bleek de zender Eén te zijn! Echt ongelofelijk dat ze hier, zo ver van thuis, een Belgische zender kunnen ontvangen. Ik vind het gewoon geweldig!

22-02-2010

Vandaag was mijn mentor echt verschrikkelijk. Hij had zijn stokje ingewisseld voor een lange, buigzame buis van plastiek. In het begin van de les viel het nog mee. Maar naarmate de les vorderde, begon hij de kinderen telkens meer en meer te slagen. Omdat de leerlingen niet luid genoeg de antwoorden riepen, besloot hij om de hele klas te straffen. Hij beviel aan de kinderen om voorover te buigen en gaf op ieders rug een harde zweepslag. Het is echt vreselijk en veel kinderen beginnen te wenen. Omdat ik het niet meer kon aanzien, liep ik naar buiten en ging even op een bankje zitten om even uit de klas te zijn. Na een poosje keerde ik terug naar boven in de hoop dat hij gestopt was. Toen ik de klas binnenstapte was hij inderdaad niet meer bezig met het uitdelen van lichamelijke straffen. Rustig begon ik mijn les te geven, want ik las nog steeds de pijn en verschrikking in de ogen van de kinderen. Toen de kinderen klaar waren met hun verbetering stond de meester terug op om verder les te geven. Bij het verbeteren van de rekenoefening vroeg de meester wie er een fout had gemaakt. Hij liet deze kinderen rechtstaan, nam zijn zweep en sloeg erop los. Ik kon dit echt niet meer aanzien. Ik stond op en liep naar een leeg klaslokaal. Door diep in en uit te ademen probeerde ik me rustig te houden, maar op de achtergrond hoorde ik nog altijd het knallen van de zweep.

Na 5 minuten kon ik me echt niet meer houden, nam mijn spullen en liep naar Bernadette om er met haar over te praten. Bij haar aangekomen barstte ik dadelijk in tranen uit en vertelde haar alles. Ze zei me dat ik beter even kon gaan slapen om daarna verder te kunnen praten. Gehoorzamend ging ik naar haar kamer en leg de me even neer. Wanneer ze me wakker maakte, was de directeur er ook en we hebben we een tijdje gepraat over wat er gebeurd was. Uiteindelijk hebben we besloten dat ik van klas zou veranderen. Vanaf nu zal ik dus bij de jongere kinderen lesgeven.