Enkele lokale prijzen:
650 FCFA = 1 euro
1 brood = 125 FCFA
Een pallet van 30 eieren = 1700 FCFA
3 ananassen = 500 FCFA
1 fles limonade van 65cl = 400 FCFA
6 flessen water = 2000 FCFA
2 sinaasappels = 150 FCFA
Je schoenen laten repareren = 100 FCFA
Blok zeep = 300 FCFA
1 zak papaya’s = 300 FCFA
Enkele Bamounse woordjes die ik al ken:
Bonjour: Oyama
Bonsoir: Meschachou
Oké: mbé
Tout va bien: pokeri
Blanke: La nasa
Zwarte: mussi
23/02/’10
Vandaag ben ik gaan observeren bij de kinderen van 3 tot 6 jaar. Ze leren al lezen, rekenen en schrijven, wat voor veel kindjes best wel moeizaam gaat. Maar daarnaast is deze mentor wel veel beter dan de vorige. Ze is echt heel vriendelijk en is oprecht geïnteresseerd in wat ik allemaal vertel. Daarnaast is ze ook veel vriendelijker met de kinderen en slaat ze maar af en toe (en helemaal niet hard). Morgen moet ik les geven over het herkennen en schrijven van de letter ‘e’. Ik denk dat ik voldoende afwisseling zal moeten voorzien, zodat de kinderen niet te snel afhaken.
Deze namiddag ben ik mijn was gaan doen in de rivier. Dat werd echt dringend tijd, ik had bijna niets meer om aan te doen. Om de dag af te sluiten ben ik dan samen met Els, Anne en Emke het internet gaan uitproberen in het internetcafé van Foumbot zelf. Het internet werkt hier eigenlijk nog beter dan in Baffoussam.
26/02/’10
Terwijl mijn mama lekkere gebakken aardappeltjes voor mij maakt, neem ik nog even de tijd om een beetje te schrijven. Daarjuist ben ik samen met Els naar het huisje van Emke & Anne gereden. Gezellig samen op de moto. Daar hebben Jungle speed en Kokotakie gespeeld. Het was echt een leuke namiddag. De tijd vliegt hier echt. De voorbijgaande 2 weken waren zo snel om. Volgens mij komt dit omdat alles zo anders en nieuw is.
Binnen 3 weken vertrekken Els, Anne en ik naar Yaoundé om dan de trein richting het noorden van Kameroen te nemen. Anne kent daar via haar vader iemand die in het natuurreservaat werkt. Het zou echt super leuk zijn als we daar zouden kunnen verblijven en meewerken. Ik kijk er al naar uit!
27/02/’10
Eindelijk weekend! Vandaag staat er een begrafenis op de planning. Om 8u. neem ik de taxi-brommer naar het ASHIA – huis , waar Emke en Anne op mij staan te wachten. Samen met Els en haar moeder vertrekken we dan naar Foumban. Op een plaatselijk kerkhof bestaande uit hoogtens een 10-tal graven, wordt de grootvader van Solence (om te weten wie Solence is herlees het berichtje van het weekend in Limbé) begraven. De sfeer is niet echt dezelfde als bij ons. Er zijn wel enkele vrouwen en mannen die wenen, maar daarnaast wordt er ook veel gegeten en gelachen. Misschien komt dit omdat veel mensen die op de begrafenis wel aanwezig zijn, niet echt een band met deze man hadden. Omdat hij polygaam was heeft hij een enorme familie achtergelaten. Hij had 12 vrouwen en 64 kinderen! En als je zoveel kinderen en kleinkinderen hebt, is het moeilijk om met ieder van deze een sterke band op te bouwen. Na een speech waarbij de priester en verschillende mensen van zijn familie aan het woord komen (dit hebben we spijtig genoeg net gemist), wordt de kist naar de begraafplaats gebracht. Daar laten ze de kist in de grond zakken, gooien het gat dicht en strijken er een dikke laag cement overheen. Het is ontroerend om te zien hoe familie en vrienden, jong en oud samen aan het graf van de overledene werken.Tijdens de begrafenis hebben we ook de kans gehad om Solence terug te zien. Het is echt een ongeloofelijk fijne vrouw! Je merkt dat ze de westerse cultuur snapt en ze verwacht ook helemaal niets van ons… Het is gewoon heerlijk om samen met haar mopjes te maken en te lachen tot je er bij neer valt. Na begraven van de overledene wil de moeder van Els er plots absoluut vandoor. Emke, Anne, Els en ik willen eigenlijk nog graag wat langer blijven en proberen haar te overtuigen. Maar ze wil ons niet horen en blijft bij haar beslissing. Als we solance gedag gaan zeggen, probeert die alsnog de moeder van Els om te praten, maar het is tevergeefs. Voor ons vertrek wisselen we samen met Solence onze e-mail adressen uit en we beloven elkaar dat we snel terug zullen afspreken.
28/02/’10
’S morgens vertrek ik met Anne, Emke, Bernadette en Marie (mijn moeder) naar de kerk om de zondagmis bij te wonen. Er worden, net als bij ons, Bijbelteksten voorgelezen, die zowel in het Frans als in het Bamoun worden voorgezelen. Het duurt echt een eeuwigheid voordat ze daar mee klaar zijn en ik neem ruim de tijd om stiekem met de touwtjes van mijn rok de knopen voor het zeilen weer even in te oefenen. Tussen het voorlezen worden er veel liedjes gezongen. Het is wel zo dat dit veel uitbundiger gebeurt dan in de kerk in Hoeilaart. Daarna volgt de collecte, waarbij telkens verschillende groepen mensen al zingend naar voren stappen, om daar hun geld op een tafel te leggen.Na de offerande wordt er ook tijd gemaakt voor donaties. Mensen kunnen dan geld doneren aan een man waarvan zijn huis is afgebrand en ook aan de Kerk zelf, die bezig is met verbouwingen. De namen van de donoren worden daarbij opgeschreven en hoeveel geld ze hebben gegeven. Dit wordt dan daarna luidop voorgelezen. De mis duurt in het totaal wel drie uur lang! Daarna gaan we samen een kijkje nemen naar de zondagse markt, waar we ook afspreken met Els. Het is een drukte van jewelste! De markt op zondag is echt veel groter dan in de week. En als ik al die mooie stofjes zie, heb ik al zoveel zin om heel veel verschillende kleren hierin te laten maken.Ook zou ik graag eens de artisanale markt in Foumban bezoeken. Het schijnt dat deze bekend is voor het maken van maskers. Het lijkt me echt heel leuk om deze kunstenaars eens aan het werk te zien. Omdat er ’s avonds een heleboel familie in de woonkamer zit (allemaal mensen die ik nog nooit gezien heb), besluit ik om met een gezelschapspelletje en een fles water onder de arm een avondje bij Bernadette thuis door te brengen. Het werd echt een hele leuke avond. Bernadettes kinderen en ook nog een heleboel andere kinderen uit de buurt waren er en we speelden samen het ene spelletje na het andere. We hadden echt dolle pret. Ik merkte dat ik het veel gemakkelijker en leuker vind om vriendschap te sluiten met kinderen en mensen van mijn eigen leeftijd. Ik vind het ook gemakkelijker om hen te vertrouwen.
Ik denk dat ik vanaf nu vaker naar daar zal gaan om een babbeltje te slaan. Daarnaast kijk ik ook al heel hard uit naar de voetbalmatch die mijn broer op volgende week gepland heeft. Ik weet al dat het echt leuk zal worden!
29/02/’10
De dag is alweer voorbij gevlogen. Deze morgen ben ik, na een lekker omeletje naar school vertrokken. Toen ik ’s middags thuis kwam, had mijn moeder juist rijst gemaakt met een soort tomatensaus met kip. Heel lekker! Alleen moet je de hele kippenpoten die in de saus ronddrijven gewoon negeren. Op het moment dat ik juist niet meer wist wat ik zou gaan doen, belde Anne me op met de vraag of ik zin had om met haar en andere stagairs uit het ziekenhuis een terrasje te doen. Ik snelde naar daar. Het bleken echt fijne en grappige kerels te zijn. Het was ook fijn om gewoon ronduit over cultuurverschillen te praten. Toen ik bij Bernadette langskwam, ben ik daar even gebleven om te zien hoe Vanessa bakbananen klaarmaakte om morgen op school te verkopen en maakte een praatje met haar.
02/03/’10
Het dagje is weeral bijna om. Ik heb juist even zitten tekenen, in een poging om mijn scrapbook op te vullen. Ik heb eindelijk de Afrikaanse swoeng te pakken. De meeste cultuurverschillen heb ik nu opzij kunnen zetten, waardoor ik nu kan genieten van de vriendschap die veel mensen me bieden.
Deze avond heb ik weer doorgebracht in het gezelschap van Vanessa, Tresor, Erik en nog andere kinderen uit de buurt. We hebben echt dolle pret samen. Vanessa heeft me uitgenodigd voor het verjaardagsfeestje van haar zusje op maandag en zondag gaan we samen taart bakken. Ik kijk er al echt naar uit! Het is waar dat door de vriendschap die je sluit en de leuke momenten die je dan samen hebt, de cultuurverschillen vanzelf verdwijnen en dit maakt van verblijf hier een onvergetelijk tijd voor mij. Nu begin ik te snappen waarom zoveel mensen verliefd zijn geworden op het Afrikaanse continent. En ik vrees dat Cupido mij ook met zijn pijlen geraakt heeft.
