Claire in Kameroen

 

Binnen twee weken landen wij al in Brussel! Wij zien dat echt al helemaal zitten, maar we vrezen toch een beetje voor die fameuze ‘cultuurschok’ die op ons staat te wachten…

Om deze cultuurschok zo min mogelijk te maken, hebben wij het lumineuze idee gehad om van onze aankomst in Zaventem een hele uitdaging te maken!

Liefste familie, vrienden en klasgenootjes!

WIJ DAGEN JULLIE UIT!

We hebben vernomen dat België het paradijs op aarde zou zijn! Na drie maanden weg te zijn, kunnen we ons dat niet allemaal zo goed meer herinneren. Aan jullie dus om te bewijzen dat België wel degelijk een 5-STERREN-LAND is!!!

Wij hebben 5 opdrachten bedacht die kunnen bewijzen hoe fantastisch België toch is en welk prachtig land we gedurende die drie maanden toch hebben moeten missen! Bij elke opdracht die jullie goed kunnen uitvoeren, verdienen jullie EEN STER! (Dit komt bekend voor, niet?!)

Hier komen de opdrachten:

• Al na één week wisten we wat we het meest zouden missen aan België : HET OVERHEERLIJKE ETEN! Bij de kleinste herinnering aan alle lekkernijen beginnen al onze smaakpupillen te watertanden! Daarom volgende opdracht: “VERWEN ONS DE EERSTVOLGENDE DAGEN (of weken) NA ONZE THUISKOMST MET DE MEEST HEERLIJKE GERECHTEN, DESSERTEN, DRANKJES, HAPJES,… ALLES WAT JE MAAR KAN BEDENKEN!
• Dat wij hier, in Kameroen, telkens in het midden van de belangstelling staan… Dat weten jullie al. Het woord ‘Nansa’ zal jullie even bekend in de oren klinken als aan ons. MAAR we vrezen dat het een hele schok zal zijn als wij NIET MEER de enige Nansa’s zijn!!! We zullen er mee moeten leren leven dat niet alle aandacht meer aan ons besteed is… En eerlijk waar… dat wordt moeilijk! Dat wordt loodzwaar! Dat wordt afkicken… Om deze intense pijn wat te verzachten hebben we de volgende opdracht bedacht. OM TOCH NOG EEN BEETJE TEGEMOET TE KOMEN AAN ONZE BEHOEFTE AAN HEEL VEEL AANDACHT, WILLEN WE GRAAG TWEE (grote of kleine) SPANDOEKEN ZIEN IN DE LUCHTHAVEN! EENTJE VOOR CLAIRE EN EENTJE VOOR ELS! We hopen dat dit toch al een beetje zal helpen…
• Omdat we Kameroen zeker zullen missen, willen we ook daarvan een beetje terugvinden in België! WE ZOUDEN HET HEEL FIJN VINDEN ALS ER TWEE MENSEN VERKLEED GAAN ALS AFRIKAAN(tje)!! Op die manier voelen we ons toch zeker nog een beetje in Kameroen… Wat de grote schok ongetwijfeld ook wat zal verminderen!
• De kans bestaat dat we door deze Afrikaanse figuren gaan vermoeden dat we in het verkeerde land zijn afgestapt, dus: OM ALLES TERUG EEN BEETJE IN EVENWICHT TE BRENGEN, VERWACHTEN WE MINSTENS 20 NANSA’S (Blanken dus, voor de leken onder jullie) DIE ONS ENTHOUSIAST EN MET OPEN ARMEN ZULLEN OPWACHTEN IN DE LUCHTHAVEN! Familie, vrienden en klasgenootjes: laat jullie niet kennen!
• En om af te sluiten in schoonheid! Wij komen –eindelijk- terug en dat betekent maar één ding: FEEST!!! Als wij aan feest denken, denken wij ook meteen aan leuke versiering dus: VERSIER ONS HUIS EN DE AUTO MET HEEL ‘LEUK’ ZELFGEMAAKT, ZELF OPGEBLAZEN, ZELF GEKOCHT MATERIAAL! Het hoeft niet veel te kosten! Hier worden de huizen ook met de meest gekke dingen versierd, zoals strandballen, valse bloemen, posters uit tienerboekjes, papieren bloemen…

TIP : HOE KITCHERIG HOE BETER!!!

Zo, zoals je ziet kijken we al helemaal uit naar onze thuiskomst!

Laat jullie niet kennen en bewijs ons maar hoeveel sterren jullie landje waard is!

Opgepast: als blijkt dat Kameroen meer sterren waard is, dan spreekt het voor zich dat we het eerste vliegtuig terug naar hier nemen! Logisch toch… DUS! Neem dit niet op als een grap! Wij zijn heel ernstig, serieus en wij menen het echt! GO FOR IT en vooral: veel plezier ermee!!! 

  20/04/’10

Hele rustige dag vandaag. Toen ik op school aankwam was er naar een handvol leerlingen te bekennen.

Het is namelijk zo dat de leerlingen van alle zesdes uit heel Foumbot samen examens moesten afleggen. Alle leerkrachten van mijn school moesten toezicht doen op dit examen, waardoor de kinderen van de lagere school vrijaf hadden. Hierdoor dachten veel ouders dat de leerlingen uit de kleuterklas, ook niet naar school hoefden te komen.

Met uiteindelijk 12 leerlingen ging ik aan de slag. In elk geval een ideaal aantal om te differentiëren. Wanneer de kinderen bezig waren met het hoekenwerk, nam ik telkens een leerling apart om kleurtjes te tellen. Veel kinderen hebben immers moeilijkheden met het tellen van een gevraagde hoeveelheid.

Na school ben ik naar huis gegaan om te eten en iets anders aan te trekken. Daarna ben ik naar de markt gegaan om karton te halen. Terug thuis heb ik me bezig gehouden met het maken van nog meer didactisch materiaal. Veel kinderen hebben problemen met het uitvoeren van fijn motorische bewegingen, dus heb ik prikkaarten ontworpen. Vanessa vertelde me dat dit een goede activiteit was voor het bevorderen van de fijne motoriek bij kleuters. Ik heb dus kaartjes gemaakt, met daarop lijnen en tekeningen. Met een spijker kunnen de kinderen dan langs de lijntjes van de tekening prikken. Deze activiteit heb ik dan aan mijn hoekenwerk toegevoegd.

’s Avonds heb ik heel de avond bij Bernadette gezeten. Samen met Vanessa heb ik snoepjes gemaakt (bonbon au lait). Daarna wilden we naar Tourbillon de passion kijken, maar het is nu al de vierde keer dat ze dezelfde aflevering uitzenden. En net nu het zo spannend is…

22/04/’10

Toen ik deze ochtend opstond had ik ongelofelijk veel hoofdpijn en voelde me helemaal niet goed. Omdat ik me zo slecht voelde ben ik dan uiteindelijk niet naar school gegaan en heb heel de voormiddag geslapen.

In de namiddag heb ik een taxibrommer genomen om naar het huis van de dokter te rijden. Anne gaf haar afscheidsfeestje, omdat ze deze maandag al terug naar Nederland vertrekt. Het zal raar zijn, een Foumbot zonder Anne… Maar als alles goed is zien we elkaar al op couleur café terug. Ik kijk er al naar uit!

23/04/’10

Deze ochtend heb ik samen met Anne en Els de bus naar Douala genomen. Heel de busrit lang heb ik me misselijk gevoeld. Na 5 uur reizen kwamen we eindelijk aan en hebben we nog zeker een halfuur in de vlakke zon moeten wachten, voordat Bernard ons kwam oppikken.

Ongeveer rond 14u ploften we alle drie uitgeteld op ons bed.

’s Avonds is Els naar het ziekenhuis gereden om André te bezoeken. Haar vader is al enkele weken ziek en moest in de namiddag een operatie ondergaan.

Later op die avond wordt Els door haar Kameroense mama opgebeld en verteld haar dat André net overleden is.

Het leven kan rare wendingen nemen…

24/04/’10

Na deze rare nacht stappen we ons bed uit voor een lekkere koude douche.

Vandaag hebben we afgesproken met Njoya (een jongen die Anne tijdens een busrit had leren kennen), om samen met hem Douala te verkennen.

Het is een aardige jongen en al gauw wordt hij door ons bestookt met allerlei vragen die we hebben.

Buiten de verschrikkelijke buikpijn die me blijft achtervolgen was dit een hele leuke dag (de laatste hele dag in het gezelschap van Anne trouwens)

25/04/’10

Na uitgebreid afscheid te hebben genomen van Anne (met veel bèh geluidjes) zijn Els en ik terug naar Foumbot gereden.

26/04/’10

Heel leuk dagje op school! Het is inderdaad leuk om voor een langere periode alleen voor de klas te staan. De band die je dan met de kinderen kan opbouwen is veel sterker en je merkt ook echt hoe de kinderen vooruitgang maken (en dit dankzij jou!).

Het hoekenwerk verloopt nu veel vlotter. Ik kan nu systematisch kinderen apart nemen om te oefenen op het tellen. Ik wil dit deze week afronden om dan volgende week te beginnen oefenen op het lezen (veel kinderen hebben hier moeite mee).

30/04/’10

Drukke dag vandaag. Eerst heb ik les gegeven. De kinderen waren heel vermoeiend. Je merkte dat het bijna weekend is. Daarna ben ik naar huis gestapt. Daar aangekomen heb ik al mijn vuile was bijeen gezocht om naar de wasrivier te gaan. Kleren wassen is echt een vermoeiend klusje hier. Ik denk dat ik België nooit meer ga klagen als ik het wasmachine moet opzetten van mama! Dan heb ik samen met Elise (mijn zus) het middagmaal voorbereid. Ik heb de couscous ditmaal helemaal zelf gemaakt! Echt super vermoeiend voor de armen als je in zo’n enorme pot moet draaien met een stok. En dan nog eens al die rook die in je ogen prikt. Ik heb echt veel respect voor de huisvrouwen hier!

Dan ben ik even naar het internetcafé geweest om daarna rechtstreeks (en met een fles Djino) naar Els thuis te rijden. Vannacht blijf er ik slapen, zodat ik morgen de begrafenis kan bijwonen. Als ik aankom zie ik massa’s veel stoelen en dat er al redelijk veel volk is. Het lijk, dat de familie vandaag in het mortuarium gaan halen is, ligt in een glazen kist op een tafel. Mensen lopen langs het lijk om afscheid te nemen.

Even later overloop ik samen met Els het programma van de begrafenis, dat drie dagen in beslag neemt.

Programma begrafenis:

Woensdag 28 en donderdag 29 april:

16.30u – 18.00u: Gebed, zonder lijk, in het huis van de overledene.

Vrijdag 30 april:

11.00u: Het afhalen van het lijk in het mortuarium te Foumban.

12.30u: Terugreis naar het huis van de overledene.

14.30u: Aankomst aan het huis van de overledene en het tentoonstellen van het lijk.

19.00u: Begin van de wake (deze duurt de hele nacht lang. De aanwezige mensen zingen dan gedurende de hele nacht rouwliederen ter nagedachtenis van de overledene. De directe familieleden gaan ook niet slapen voor het einde van de begrafenis)

Zaterdag 1 mei:

13.00u: Ontvangen van de uitgenodigden.

13.30u: Ontvangen van het koor.

14.00u: Aankomst van de christelijke gemeenschap

14.30u: Aankomst van de administratieve en traditionele autoriteiten.

15.00u: Religieuze handelingen:

• Getuigenissen
• Het begraven van het lijk
• Buffet

20.00u tot ’s morgens: Wake

Zondag 2 mei:

05.30u: Bloemen leggen op het graf.

Het is wel zo dat de mensen veel tijd nemen om te rouwen. Hun verdriet uiten ze ook veel meer dan ons. Opeens barsen ze in wenen uit en beginnen ze heel hard te jammeren. Aan het rouwproces zijn er ook veel regels aan verbonden. Emiliene (de vrouw van André) moest bijvoorbeeld de hele week op een matras in het salon leven. Toen ze het lijk gingen halen in het mortuarium mocht ze van haar matras komen. Nu mag ze gewoon vrijuit lopen, tot zondag. Dan is ze verplicht om één jaar, tot de herdenking van de dood, in huis te blijven. Ze mag zelfs niet eens meer naar de markt of het veld gaan. Dit maakt het veel zwaarder voor de zusjes, die nu alle inkopen en taken buiten huis op zich zullen moeten nemen. Volgens mijn zus is dit rouwproces enkel voor de vrouw bestemd, mannen hoeven niet zo uitgebreid te rouwen en mogen dus wel gewoon in een bed slapen en uit huis gaan.