20/04/’10
Hele rustige dag vandaag. Toen ik op school aankwam was er naar een handvol leerlingen te bekennen.
Het is namelijk zo dat de leerlingen van alle zesdes uit heel Foumbot samen examens moesten afleggen. Alle leerkrachten van mijn school moesten toezicht doen op dit examen, waardoor de kinderen van de lagere school vrijaf hadden. Hierdoor dachten veel ouders dat de leerlingen uit de kleuterklas, ook niet naar school hoefden te komen.
Met uiteindelijk 12 leerlingen ging ik aan de slag. In elk geval een ideaal aantal om te differentiëren. Wanneer de kinderen bezig waren met het hoekenwerk, nam ik telkens een leerling apart om kleurtjes te tellen. Veel kinderen hebben immers moeilijkheden met het tellen van een gevraagde hoeveelheid.
Na school ben ik naar huis gegaan om te eten en iets anders aan te trekken. Daarna ben ik naar de markt gegaan om karton te halen. Terug thuis heb ik me bezig gehouden met het maken van nog meer didactisch materiaal. Veel kinderen hebben problemen met het uitvoeren van fijn motorische bewegingen, dus heb ik prikkaarten ontworpen. Vanessa vertelde me dat dit een goede activiteit was voor het bevorderen van de fijne motoriek bij kleuters. Ik heb dus kaartjes gemaakt, met daarop lijnen en tekeningen. Met een spijker kunnen de kinderen dan langs de lijntjes van de tekening prikken. Deze activiteit heb ik dan aan mijn hoekenwerk toegevoegd.
’s Avonds heb ik heel de avond bij Bernadette gezeten. Samen met Vanessa heb ik snoepjes gemaakt (bonbon au lait). Daarna wilden we naar Tourbillon de passion kijken, maar het is nu al de vierde keer dat ze dezelfde aflevering uitzenden. En net nu het zo spannend is…
22/04/’10
Toen ik deze ochtend opstond had ik ongelofelijk veel hoofdpijn en voelde me helemaal niet goed. Omdat ik me zo slecht voelde ben ik dan uiteindelijk niet naar school gegaan en heb heel de voormiddag geslapen.
In de namiddag heb ik een taxibrommer genomen om naar het huis van de dokter te rijden. Anne gaf haar afscheidsfeestje, omdat ze deze maandag al terug naar Nederland vertrekt. Het zal raar zijn, een Foumbot zonder Anne… Maar als alles goed is zien we elkaar al op couleur café terug. Ik kijk er al naar uit!
23/04/’10
Deze ochtend heb ik samen met Anne en Els de bus naar Douala genomen. Heel de busrit lang heb ik me misselijk gevoeld. Na 5 uur reizen kwamen we eindelijk aan en hebben we nog zeker een halfuur in de vlakke zon moeten wachten, voordat Bernard ons kwam oppikken.
Ongeveer rond 14u ploften we alle drie uitgeteld op ons bed.
’s Avonds is Els naar het ziekenhuis gereden om André te bezoeken. Haar vader is al enkele weken ziek en moest in de namiddag een operatie ondergaan.
Later op die avond wordt Els door haar Kameroense mama opgebeld en verteld haar dat André net overleden is.
Het leven kan rare wendingen nemen…
24/04/’10
Na deze rare nacht stappen we ons bed uit voor een lekkere koude douche.
Vandaag hebben we afgesproken met Njoya (een jongen die Anne tijdens een busrit had leren kennen), om samen met hem Douala te verkennen.
Het is een aardige jongen en al gauw wordt hij door ons bestookt met allerlei vragen die we hebben.
Buiten de verschrikkelijke buikpijn die me blijft achtervolgen was dit een hele leuke dag (de laatste hele dag in het gezelschap van Anne trouwens)
25/04/’10
Na uitgebreid afscheid te hebben genomen van Anne (met veel bèh geluidjes) zijn Els en ik terug naar Foumbot gereden.
26/04/’10
Heel leuk dagje op school! Het is inderdaad leuk om voor een langere periode alleen voor de klas te staan. De band die je dan met de kinderen kan opbouwen is veel sterker en je merkt ook echt hoe de kinderen vooruitgang maken (en dit dankzij jou!).
Het hoekenwerk verloopt nu veel vlotter. Ik kan nu systematisch kinderen apart nemen om te oefenen op het tellen. Ik wil dit deze week afronden om dan volgende week te beginnen oefenen op het lezen (veel kinderen hebben hier moeite mee).
30/04/’10
Drukke dag vandaag. Eerst heb ik les gegeven. De kinderen waren heel vermoeiend. Je merkte dat het bijna weekend is. Daarna ben ik naar huis gestapt. Daar aangekomen heb ik al mijn vuile was bijeen gezocht om naar de wasrivier te gaan. Kleren wassen is echt een vermoeiend klusje hier. Ik denk dat ik België nooit meer ga klagen als ik het wasmachine moet opzetten van mama! Dan heb ik samen met Elise (mijn zus) het middagmaal voorbereid. Ik heb de couscous ditmaal helemaal zelf gemaakt! Echt super vermoeiend voor de armen als je in zo’n enorme pot moet draaien met een stok. En dan nog eens al die rook die in je ogen prikt. Ik heb echt veel respect voor de huisvrouwen hier!
Dan ben ik even naar het internetcafé geweest om daarna rechtstreeks (en met een fles Djino) naar Els thuis te rijden. Vannacht blijf er ik slapen, zodat ik morgen de begrafenis kan bijwonen. Als ik aankom zie ik massa’s veel stoelen en dat er al redelijk veel volk is. Het lijk, dat de familie vandaag in het mortuarium gaan halen is, ligt in een glazen kist op een tafel. Mensen lopen langs het lijk om afscheid te nemen.
Even later overloop ik samen met Els het programma van de begrafenis, dat drie dagen in beslag neemt.
Programma begrafenis:
Woensdag 28 en donderdag 29 april:
16.30u – 18.00u: Gebed, zonder lijk, in het huis van de overledene.
Vrijdag 30 april:
11.00u: Het afhalen van het lijk in het mortuarium te Foumban.
12.30u: Terugreis naar het huis van de overledene.
14.30u: Aankomst aan het huis van de overledene en het tentoonstellen van het lijk.
19.00u: Begin van de wake (deze duurt de hele nacht lang. De aanwezige mensen zingen dan gedurende de hele nacht rouwliederen ter nagedachtenis van de overledene. De directe familieleden gaan ook niet slapen voor het einde van de begrafenis)
Zaterdag 1 mei:
13.00u: Ontvangen van de uitgenodigden.
13.30u: Ontvangen van het koor.
14.00u: Aankomst van de christelijke gemeenschap
14.30u: Aankomst van de administratieve en traditionele autoriteiten.
15.00u: Religieuze handelingen:
- Getuigenissen
- Het begraven van het lijk
- Buffet
20.00u tot ’s morgens: Wake
Zondag 2 mei:
05.30u: Bloemen leggen op het graf.
Het is wel zo dat de mensen veel tijd nemen om te rouwen. Hun verdriet uiten ze ook veel meer dan ons. Opeens barsen ze in wenen uit en beginnen ze heel hard te jammeren. Aan het rouwproces zijn er ook veel regels aan verbonden. Emiliene (de vrouw van André) moest bijvoorbeeld de hele week op een matras in het salon leven. Toen ze het lijk gingen halen in het mortuarium mocht ze van haar matras komen. Nu mag ze gewoon vrijuit lopen, tot zondag. Dan is ze verplicht om één jaar, tot de herdenking van de dood, in huis te blijven. Ze mag zelfs niet eens meer naar de markt of het veld gaan. Dit maakt het veel zwaarder voor de zusjes, die nu alle inkopen en taken buiten huis op zich zullen moeten nemen. Volgens mijn zus is dit rouwproces enkel voor de vrouw bestemd, mannen hoeven niet zo uitgebreid te rouwen en mogen dus wel gewoon in een bed slapen en uit huis gaan.
